logo EmpowerMij

Joy blogt

Deze ‘vreemde eend’ zorgt voor zichzelf

augustus 2013

Regelmatig word ik gevraagd om deel te nemen aan debatten en denktank- bijeenkomsten, op zoek naar nieuwe richtingen voor de zorg. Tijdens deze bijeenkomsten kom ik ook collega-gehandicapten tegen. Ogenschijnlijk behoren we tot dezelfde ‘doelgroep’, maar ik voel me een vreemde eend in de bijt.

Vol verbazing bekijk ik de gedragingen en overtuigingen van mijn doelgroepgenoten. Ze willen wel meedoen, mits anderen dat faciliteren. En dan met name op financieel gebied, want het idee dat je zelf geld kunt verdienen, is voor de meesten een volkomen vreemd concept.
Heel bijzonder vind ik dat, want voor mij is het realiteit. Bij alle gesprekken die ik met andere gehandicapten voer komt naar voren ‘dat ze niet mee kunnen komen’ en ‘dat de overheid daar iets aan moet doen’. Of het nu om arbeid of een (sociaal) netwerk gaat. Het moet voor hen geregeld worden. Door anderen.

Ik heb een gezin, familie, een vriendenkring én een zakelijk netwerk, en ik snap dus niets van die houding. Maar als ik zeg dat ik vind dat je daar zelf voor moet zorgen en dat dit niks met je lijf maar je overtuiging te maken heeft, gaan er een paar wenkbrauwen omhoog. Maar het verhaal is nog niet gedaan. Want dan stel ik de hamvraag: ‘wie gaat dat betalen, zoete lieve overheid?’

Als zelfstandig ondernemer en hoofdkostwinner weet ik wat er in de wereld te koop is. Veel van mijn doelgroep-genoten weten dat niet. Stomweg omdat ze er niets mee te maken hoeven te hebben, als ze niet willen. Ze worden afgeschermd of zaken worden automatisch geregeld, doordat rekeningen direct naar de verzekeraar of het zorgkantoor gaan. En als ze al eens cijfers zien over wat hun zorg kost, dan schrikken ze zich een hoedje en wordt de overtuiging bevestigd dat zelfstandigheid onbetaalbaar is. Maar het is juist dankzij het systeem dat de kosten zo hoog zijn. Maar goed, dat is voor een volgende column.

Ik vind het vreemd en ook zorgelijk dat mensen met een anders werkend lijf geen financieel verantwoordelijkheidsgevoel hebben. En geen realiteitsbesef. Ik ben actief, betrokken en verdien zelf geld, waardoor ik weet wat er speelt en ik keuzes kan maken over mijn eigen zorg in mijn leven. Dat gun ik iedereen.

Maar ja... verantwoordelijkheid begint wanneer mensen deze aangeboden krijgen. En dat doen we niet.