logo EmpowerMij

Joy blogt

Gehandicapten zielig vinden is een achterhaalde overtuiging!

4 december 2012

Het is eind november en ik kijk terug op een bijzonder en roerig jaar.Ik ben verder gesterkt in mijn overtuiging dat er een mentaliteitsverandering moet komen in hoe we in dit land omgaan met mensen met een beperking. Het is tijd voor een revolutie!

Naast het verder uitbouwen van Empower Mij heb ik samen met mijn gezin de deuren van Villa2B geopend. De Villa is een landhuis van 1200 m² waar we de ruimtes op de begane grond verhuren voor bijeenkomsten en waar we een gastenverblijf op de tweede verdieping hebben. Op de eerste etage wonen wij zelf. Afgelopen februari zijn wij gestart met de verbouwing. Een verbouwing op zo’n grote schaal slokt je helemaal op. Maar ik had natuurlijk al geplande opdrachten staan vanuit Empower Mij.

‘Dat je dat doet’

Na een seminar, training of coaching kwam meestal ook de Villa ter sprake. ‘Dat je daaraan begint...’ Tja, wij waren al acht jaar op zoek naar een grotere woning. Vanwege de wet- en regelgeving rondom mijn handicap was het echter zowel in de huur- als in de koopsector onmogelijk om iets te vinden. Ik liep opnieuw aan tegen die zogenaamde ‘norm’ waar ik niet aan voldoe. Van kleins af aan heb ik geleerd om niets bij voorbaat uit te sluiten, mijn handicap geen hoofdrol te laten zijn, te kijken naar wat ik wil en dat er meerdere wegen zijn om daar te komen. Zo heb ik mijn leven opgebouwd, heb een gezin en leid twee bedrijven met alles wat daarbij hoort. Ik geniet van het leven, zonder me te laten leiden door mijn anders werkende lijf en de beperkingen die dat kent. Maar dat is niet genoeg. Toch loop ik aan tegen een ‘norm’ waardoor ik uitgesloten word.

Jij bent zielig, dus wij zorgen wel voor jou

Ik loop nu zevenendertig jaar mee en kom het dagelijks tegen, soms in regelgeving en soms in mentaliteit. Vooral dat laatste vind ik intrigerend. Ik heb vanaf mijn geboorte een stempel. En dat stempel is een vrijwaringsbewijs om niet mee te doen hoeven in deze maatschappij. Ik ben namelijk zielig, want ik heb een handicap. Mijn lichaam werkt anders en kan niet wat ‘normale’ gezonde lijven vanzelfsprekend kunnen. Maar het kan wel wat! Ik kan wel wat! Er heerst een diepgewortelde overtuiging dat het leven met een anders werkend lijf zwaarder is, onmogelijk bijna. En honderd jaar geleden was dit inderdaad ook zo, toen was je enkel waardevol wanneer je de handen uit je mouwen kon steken. Kon je dit niet dan was je nutteloos. Er kwamen instellingen die de zorg van vader en moeder overnamen. Zo konden zij werken, want werken was noodzakelijk om te kunnen bestaan. Dat we voor gehandicapten gingen zorgen, was een teken van beschaving. Op zich is dat ook zo, ware het niet dat je tegelijkertijd die gehandicapte wel als een volwaardig mens moet benaderen. En dat gebeurde en gebeurt niet. In de loop der tijd zijn er natuurlijk wel zaken veranderd. Mensen met een beperking worden meer bij het gezin betrokken en gaan zelfs naar school. Ook de techniek maakt mogelijk dat een handicap ondersteund of zelfs ondervangen kan worden. Alleen de kijk van de ‘gewone’ medemens bleef hetzelfde. Van iemand met een anders werkend lijf verwacht je niet hetzelfde als van iemand met een gezond lijf. Dat is een norm die we niet lijken te kunnen overstijgen.

Tijd voor revolutie

Ik kreeg geen financiering voor Villa2B terwijl de cijfers prima waren. Ik ben namelijk een ‘risicovolle’ ondernemer, want ik zit in een rolstoel. Ik heb al twaalf jaar een eigen bedrijf, maar op papier en voor wie niet verder kijkt heb ik een honderd procent arbeidsbeperking.

We hebben ons niet uit het veld laten slaan en hebben het met eigen middelen, focus en vertrouwen voor elkaar gekregen. Wat ik jammer blijf vinden is dat mensen zo verbaasd zijn… ‘Dat verwacht je toch niet.’ En na een seminar hoor ik regelmatig dat het bijzonder is, wat ik allemaal doe. Ik zou willen dat dat niet meer zo gevonden wordt.
Het is tijd voor een revolutie! Een nieuwe norm, ontstaan vanuit een nieuwe overtuiging. Het is niet bijzonder dat ik een gewoon leven leid! Ik ben een mens en ik kan dingen. En ja, ik doe soms dingen anders, omdat mijn lijf anders werkt, maar ik doe ze wel. Ik wil rechten en plichten, net als ieder ander.

Gehandicapten alleen maar zielig vinden is echt een achterhaalde overtuiging!